Resmî kayıtlara göre burada hâlâ bir bina var. Adı Mutlu Evler, bloğu E, kapı numarası 5. Belediye sisteminde, tapu müdürlüğünde, belki bir kargo şirketinin adres listesinde de aynı üç bilgi duruyor.
Tabelayı kimin yazdırdığı bilinmez. Belki müteahhit, yetmişlerin sonunda. Bir binaya Mutlu Evler adını koymayı, bir çocuğa Umut adını koymaya benzettim.
Apartman bir sokak arkamda ama ilk kez önünden geçtim. İçinde tanıdığım kimse yaşamamıştır herhalde. İlk taşınanlardan biri genç bir çift olsun mesela. Tanıştıkları gün bindikleri otobüs şehir dışında bir yokuşta kalmış. Kırk dakika yan yana beklemişler. Sonradan buna “kaderin cilvesi” demişlerdir. Eşyalarını kamyondan indirirken tabelanın altında durup gülmüşlerdir, sanki apartmanın adını kendileri koymuşlar gibi.
Kadın zilin yanına mavi tükenmezle “Yıldız Ailesi” yazmış.
Sonrası her evde olan şeyler. Kömür parası, senetler, bayram sabahı önce kimin ailesine gidileceği.
Bir pazar sabahı adam iki bavulla merdivenden inmiş. Kadın pencereden bakmamış. Belki de bakmıştır. (Bundan emin değilim ama genelde bilmediğim yerlere dair bir şeyler uydururum.)
Sonra posta kutularında faturalar birikmeye başlamış. Önce birinde, sonra hepsinde. Aralarında açılmamış bir tebligat da vardır belki. Zilin yanındaki yazıyı kimse değiştirmemiş, bina boşalınca kapıyla birlikte gitmiş.
Şimdi kayıtlarda on iki daire var. Sokaktan bakınca bir merdiven boşluğu görünüyor.
İlkokulda Hasan’la bir inşaata giderdik. Tabelası yoktu. Kalasların üstünden atlar, demirlerin arasından geçer, bitmemiş merdivenlerden tavanı gökyüzü olan katlara çıkardık. Kimse orada olduğumuzu bilmezdi. Bir gün paçalarımız çimento içinde eve dönünce annelerden biri mevzuya uyandı. Akşam anneler birbirini aradı. Ertesi gün okuldan doğrudan eve döndük. Ondan sonraki gün de.
O inşaat sonra bir apartman olmuştu. Belki o apartman bile yoktur şimdi.
Bu yıkıntı o inşaata benziyor. Benzer kalaslar ve aynı toz. Bir ayağımı en öndeki kalasın üstüne koydum, kimse çağırmadı. Ayağımı geri çektim, cebimden telefonu çıkarıp bu fotoğrafı çektim.
Eve dönünce paçalarıma baktım. Temizdi.
Hasan'a ve Onur İnal’a selam olsun.